Rozdział Trzeci, czyli koszmary, rocznice, ból i po raz pierwszy na swoim.

Spogląda przez okno gapiąc się w deszcz. Deszcz zapoczątkował pierwszą miłość. Tomas i Leon. Porzuciła ich i teraz są razem. Jakie to smutne uczucie. Czuję że musi wyjść i coś ze sobą zrobić. Tylko co skoro pada deszcz. Już ma zamiar po raz kolejny popaść w depresję ale wytrzymuje. Czemu świat jest taki okrutny? Jej życie nie ma sensu więc po co tu jest? Po raz kolejny spogląda w okno i zamyśla się. Co by było gdyby któregoś wybrała? Nie wie.

Z zamyśleń wyrywa ją dźwięk gotującej się wody. Zdejmuje czajnik z ognia i zalewa ciemne fusy wrzątkiem. O tak, to dobrze jej zrobi. Zagląda do lodówki- nic, zagląda do szafki- nic. Dopiero teraz zauważyła, że wyprowadzając się, Angie zabrała wszystko, co jadalne. Szpera w zakamarkach spiżarki, licząc, że może coś tam znajdzie. Po blisko półgodzinnych poszukiwaniach, udaje jej się znaleźć: słoik z miodem lipowym, wysokie, szklane butelki z nalewkami i sokami, parę ząbków czosnku i suszone zioła prowansalskie.

Gdyby mieszkała z ojcem na pewno nic takiego by jej się nie przytrafiło- Olga zawsze przygotowywała smaczne, różnorodne dania. Nigdy nie zapominała, by uzupełnić zapasy w lodówce. Zawsze mogła liczyć na kawałek ulubionego ciasta, przyjemny pocałunek w policzek oraz prawdziwie rodzinną atmosferę. Ale teraz jest dorosła- musi liczyć tylko na siebie. Da sobie radę. Każdy na początku ma pod górkę…

Stara się znaleźć coś jeszcze. Nic nie ma. Spogląda na okno i zauważa że deszcz przestał padać. Muszę wyjść i coś kupić. Dobrze mi to zrobi-pomyślała. W pośpiechu założyła buty i kurtkę. Na szczęście sklep był blisko. Po drodze zamarła. Jej oczom ukazał się idący nieopodal Tomas. Próbowała odwrócić wzrok ale to na nic. Nie zdążyła i ich spojrzenia spotkały się…

Odeszła szybkim krokiem. Szedł za nią. Próbowała go zgubić, ale to spełzło na niczym. W końcu złapał ją za rękę. Przybliżał się a ona nie mogła nic zrobić. Serce zaczęło jej coraz mocniej walić.

 Nagle się obudziła. To był tylko sen. Spojrzała na zegarek. 03:21. Ale coś było nie tak. Zza okna biło zbyt mocne światło. Przetarła oczy, zamrugała kilka razy i spojrzała jeszcze raz. Zamarła. Nie wierzyła własnym oczom. A jednak….

 

******

Wysiadła z czarnego porsche, które dostała od rodziców na zakończenie studiów w Stanford. Doskonale pamięta te czasy, gdy jako studentka wieczorami wymykała się na spotkania z Jorge. Ciemne wieczory spędzone na patrzeniu się to w gwiazdy, to w siebie nawzajem. Była wtedy taka szczęśliwa. Dzięki niemu mogła w końcu zapomnieć o Maxim. O ich rozstaniu, o ich wspólnych chwilach, planach, marzeniach…

A teraz jest tutaj. Taka samotna, nieszczęśliwa, opuszczona przez wszystkich przyjaciół. Teraz jest w Madrycie, a nie w Buenos Aires. Tu życie jest inne. Tutaj nie ma tylu różowych, cukierkowych dni. Tu jest tylko szara rzeczywistość. Tutaj nie jest tą pełną życia, marzeń Naty, ale smutną i samotną Natalią.

Podążyła ku wielkiemu, białemu budynkowi. Przed nim widniała duża czerwona tablica, a na niej było napisane: Ośrodek Psychiatryczny świętej Hermenegildy w Madrycie. Obok widniała mniejsza tabliczka, na której widniał napis : Nieupoważnionym wstęp wzbroniony. Naty miała świadomość, że w szpitalu było mnóstwo osób, których stan psychiczny był dziesiątki razy poważniejszy od jej. Bywali tu różni ludzie: uważający się za Zbawiciela, niedoszli samobójcy, schizofrenicy, ludzie z różnymi innymi ułomnościami. Wszyscy ci są tutaj, pod jednym dachem.

Podeszła do ogromnych szklanych drzwi i pchnęła je. Doszła do recepcji, do około czterdziestopięcioletniej kobiety w szarym mundurku, który obowiązywał cały personel szpitala, którego nigdy nikt nie nazywał szpitalem.

- Hej, Leno- rzuciła do szatynki. Lena była całkiem podobna do niej: samotna, po operacji piersi odrzucona przez męża.

 Naty zawsze podziwiała ją za odwagę. Niedawno skończyła się ich sprawa rozwodowa. Lena wywalczyła w nich prawo do opieki nad dzieckiem i mieszkanie. Teraz próbuje ułożyć sobie życie na nowo. Zawsze, gdy Naty z nią rozmawia, widzi coś niezwykłego….

Widzi nadzieję…

- O, to ty- podniosła wzrok zza wieżowców papieru-  Doktor Fergue już na ciebie czeka.

 

 

 

 

******

Obejmował go ramieniem. Gdy chciał coś powiedzieć wystarczyło, że spojrzy mu w oczy, a odpowiedź znajdowała się sama. Lekki wiatr dodawał temu miejscu uroku. Cudowne chwile spędzone z nim naradzały się właśnie tu. Liście, ławki, biegające dzieci. To wszytko znajdziemy tu. Usiedli na ławce po czym przyglądali się drzewom. Niby nudne a piękne. Spojrzał mu w oczy.

- Piękne miejsce prawda? - zapytał.

-Cudowne - odpowiedział ukochany. Jego uśmiech. Taki wspaniały.

- Wiesz, Leon, że spotkaliśmy się trzy lata temu właśnie w tym parku?- spytał wyjmując zza ławeczki Carmen- piękną gitarę, którą kupił mu Leon na ich pierwszą rocznicę- Chciałbym godnie uhonorować ten moment i zagrać Ci piosenkę…

Jeśli nie ma nic do powiedzenia,
Ani nic do rozmawiania,
Nie trzeba tłumaczyć,
Jeżeli ochronisz wszystkie sekrety mojego życia,
I moje sny, to się dowiesz...

Przed oczyma wirują mu ich pierwsze spotkania, kłótnie. Doskonale pamięta, intrygi Ludmiły, ich kłótnię o Violettę, jej niezdecydowanie. Jakim był wtedy głupcem! Nie rozumiał, kogo naprawdę kocha, z kim powinien być, jak powinno wyglądać jego życie. Bardzo się pogubił tu, w Buenos Aires. Jak niewiele ich podzieliło? Względy dziewczyny, która i tak ich obu zdradziła i zostawiła? Teraz już wie, że to, co najważniejsze to jego miłość do Leona. Teraz nie liczy się nic więcej…

Jesteś jedyną piosenką,
Która zawsze opisuje,
Jak moje serce bije,
Każde słowo, każdy zapisek, który mi dajesz
Sprawia, że czuje, że jestem razem z tobą…

Spojrzał na niego. Przybliżył się.

-Nie tutaj - szepnął mu na ucho Leon.

-Wstydzisz się tego? - zapytał Tomas - bo ja nie.

- Nie oto chodzi - odpowiedział.

- Posłuchaj nie obchodzi mnie co mówią inni - odpowiedział zdenerwowanym tonem.

-A powinno - spokojnym tonem mówił Leon.

- Skoro nie możemy się dogadać to może się rozstaniemy co? - krzyknął wyraźnie wściekły.

-Przestańmy się kłócić bo do niczego nie dojdziemy - uspokajał go - Co powiesz na przejażdżkę motorem na zgodę?

- Chętnie - odpowiedział ucieszony.

Wiatr wiał mu w głowę. Czuł go chociaż miał kask. Była wietrzna pogoda ale jemu było ciepło. Był przy ukochanej osobie i nic nie mogło tego zmienić. Coś było nie tak.

-Może byś trochę zwolnił Leon? - zapytał Tomas.

-Ale po co?- powiedział Leon- Im większa prędkość, tym większa frajda…

Im większa prędkość….

 

 

*****
Stał przed wielkim, białym budynkiem. Jego oczy spoglądały w wielki szyld. Pisało na nim
 ,,Resto Musica". Za pracował na to sam. No może z czyjąś pomocą. Ale co z tego. Jest dumny z tego co osiągnął. Porzucił muzykę by zająć się tym co naprawdę kochał. Ma własną restaurację, a z niej dużo pieniędzy. Każdy kto tam raz przyjdzie musi wrócić ponownie. Jednak coś nie daje mu spokoju. Tylko nie wie co.
Spogląda jeszcze raz na szyld po czym wchodzi do restauracji. Zapach mięsa i przypraw wypełnia jego nozdrza. Kocha ten zapach. Czuje go za każdym razem kiedy tu wchodzi. Witają go klienci. Co chwilę słyszy słowa: Dobry Wieczór. Nagle ogarnia go wściekłość. Wszedł do kuchni. Któryś z jego kucharzy upuścił talerz z jedzeniem. Szybko uspokoił się i kazał mu posprzątać. To właśnie jego wada. Szybko się wścieka.
Spojrzał na jedną z kucharek. Taka piękna. Jej blond włosy spadały na ramiona.
-Maxi - krzyknął ktoś z tyłu - Przybył krytyk kulinarny.
-Co? Teraz? - powiedział zdezorientowany.
- Tak teraz - odpowiedział jego najlepszy przyjaciel Facundo - Już tu jest. Szybko podbiegł do krytyka.
-Czego pan sobie życzy? - spytał.
-Pan Maximilian ?- zapytał krytyk.
 -Tak to ja - odpowiedział.
-Słyszałem wiele o pańskiej restauracji - zaczął krytyk - podobno jedna z najlepszych w mieście. Aż tak bym nie powiedział - Jego ręce pociły się ze zdenerwowania. Myślał że zemdleje...