Rozdział2, czyli Wspomnienia, wiadomość, nieoczekiwana informacja i pobudka.

Siedział na siedzeniu, czekając na samolot. Spojrzał na wiszący nieopodal wielki zegar-15.40. W myślach zaklinał się raz po raz, gdyby wyjechał wcześniej wyleciałby o 15.00 i byłby już w Buenos Aires. Byłby, ale nie był…

Obok niego siedziała wysoka i smukła dziewczyna o ślicznych kruczoczarnych włosach. Przypominała mu Fran, teraz zapewne snuła rozmyślania o ślubie, który planują wraz z Marco. Byli tacy szczęśliwi razem, gdy go ostatnio odwiedzali w Nowym Jorku. Pewnie razem wybierają salę, urzędnika, kwiaty, dekoracje...  A on był tu sam, całkiem sam...

Usłyszeć i poczuć
Czuję się jaki masz zamiar
Szalony, szalony, szalony ...

Nagle uświadomił sobie jaki popełnił błąd. Zostawił przyjaciół, Studio. I Violettę. Na pewno jest z Leonem w parku na spacerze, a on siedzi na lotnisku. I wtedy przypomina mu się kiedy pierwszy raz ją pocałował. Na scenie wszyscy patrzyli. Cudowna chwila. Chwila której nie da się zapomnieć. Nie zapomni. Nigdy.

Zrozumieć i poczuć
Od złamanych serc
Jestem królem, jestem, królem, jestem królem…

Pamięta wszystkie te chwile: i te lepsze, i te gorsze… Teraz jest tutaj, a wie, że powinien być tam. Przez te wszystkie lata, utrzymywał kontakt tylko z Francescą i Marco. Nie rozmawiał z nikim innym, nawet z ojcem.

 Fakt, że Gregorio był jego tatą, był kolejnym z powodów, przez które opuścił Argentynę. Nie potrafił rozmawiać z kimś, kogo nie znał, a mimo to, był mu tak bliski. Nie potrafił, czy może nie chciał… Nigdy nie miał ojca i sam nie wie, jak wyglądają takie rozmowy. Dlatego wyjazd, okazał się wyjściem idealnym.

Usłyszeć i poczuć
Tysiąc motyli we mnie
Ale wiem ze jest dobrze

Ale czy na pewno? Może gdyby poznał go trochę lepiej udałoby się przełamać tę barierę? Nie. Nie dało się i wyjechał. Zaczynał coraz głośniej śpiewać Yo soy asi z czym przychodziło coraz więcej wspomnień. Drugi pocałunek, ojciec, nauczyciele których tak dobrze znał. A mimo to wyjechał. Zorientował się że ludzie zaczynają się na niego patrzeć. Nie zwracał na nich uwagi. Dotarł do wspomnienia zerwania. Automatycznie przestał śpiewać i ukrył twarz w dłoniach. Niech ten samolot przyleci-pomyślał.

*****

Wchodzi do domu rozglądając się wkoło. Na zegarze widnieje godzina 15:55. Tak szybko to mija. Dopiero co miał na kolanach swoją małą córeczkę. I co się z nią stało? Może gdyby jej pilnował nie była by w tej sytuacji. Ale teraz jest szczęśliwy ma żonę, doskonałą pracę, pieniądze. A jednak w środku głęboko w sercu widnieje pustka której nie uda mu się zapełnić.

Z zamyślenia odrywa go dźwięk dzwonka do drzwi. Pośpiesznie zdąża do drzwi, w nadziei, że to jego mała córeczka. Jak bardzo się myli. Otworzywszy frontowe drzwi, zauważa Jade- jak zwykle śliczna, elegancka i szykowna. Gdy ją widzi, jego serce zaczyna szybciej bić, niemalże próbuje uciec z jego piersi. Kocha ją, pragnie spędzić z nią resztę życia- teraz to wie. Jednak, ile łez popłynęło, ile serc zostało złamanych, ile planów pokrzyżowanych, ile chwil straconych, zanim naprawdę to zrozumiał, że kobietą, z którą chce spędzić każdą chwilę, nie jest ani Angie, ani Esmeralda,, ale właśnie Jade.

Mimo to ma wyrzuty sumienia. Jak bardzo skrzywdził te osoby. Przemyślenia te przerywa czyjś głos.

 -Witaj, mój Germanku -mówi piskliwym głosikiem.

 -Wejdź skarbie-odpowiada - Usiądź .Siada razem z Jade na kanapie. Czy dokonał właściwego wyboru? Czy Jade jest tą jedyną? Przypomina sobie jej relacje  z Violettą. Nie były dobre ale co z tego skoro w końcu jest szczęśliwy…
                - Mam pytanie- zaczęła – Czy się przesłyszałam, gdy wczoraj, o północy zadzwoniłeś i mówiłeś coś o powrocie Violetty?

Nerwowo przełknął ślinę. To właśnie Angie zadzwoniła do niego wczoraj, informując, że jego jedyna córeczka przyleciała już do Argentyny. Żałował, że nie było Jade, ona zawsze go rozumiała, wspierała. Niestety  była z wizytą u Matiasa i Esmeraldy, mieszkali całkiem daleko, a ona bardzo chciała ich odwiedzić. Gdyby była obok, zapewne usłyszałby słowa pocieszenia, wsparcia. Czułby, że ktoś jeszcze go kocha; że komuś jeszcze na nim zależy.

- Tak- bąknął – To prawda.

- Aha- mruknęła- Chcesz o tym pogadać?

- Nie- odburknął, odwracając wzrok, by ukryć napływające łzy. Nie mógł pokazać, jak bardzo boli, go, to, co się dzieje między nim, a Violettą. Jednak było to zbyt ciężkie. Pierwsza łza spłynęła po jego policzku, a potem kolejna.

 Jade spojrzała na niego i spytała:

-Wszystko dobrze - jej piękny głos tak do niego przemawiał - wszystko będzie dobrze.

-Oby - odpowiada przez łzy - to wszystko jest takie trudne. Kocha ją, a ona jego. Spoglądają sobie w oczy. Tę piękną chwilę psuje dzwonek telefonu Hermana.  Zerknął na wyświetlacz swojego iPhone i zobaczył, że to…

*****

Chodzi po kuchni spoglądając przez okno. Tyle się wydarzyło a ona nadal nie potrafi się odnaleźć. Ona i on jedli w tej kuchni przy tym stole. Nie pasowali do siebie i tyle. Ich ostatnia kłótnia i zerwanie pozostało w pamięci i wciąż kłuło w serce. Nie potrafi o nim zapomnieć chociaż minęło pół roku. Pół roku bólu i cierpienia.

Myślenie o tym sprawiało, że ból jeszcze bardziej potęgował. Nie mogła znieść tych chwil, gdy nie miała, czym zająć myśli. Zasypiała niespokojna, że znów we śnie pojawi się On. Często nawiedzały ją takie sny. Żałowała, że nie jest bohaterką filmu „Zakochany bez pamięci". Mogłaby wtedy usunąć każdą myśl związaną z nim. Żyłaby tylko i wyłącznie teraźniejszością. Jak bardzo pragnęła tego. Jak często nawiedzały ją sny, w których już nie pamiętała. Była w nich taka szczęśliwa, radosna. Jej życie owocowało w nowe doświadczenia. Ale zawsze sen sie kończył i nadchodziła tylko smutna rzeczywistość.

Żałowała i to bardzo. Gdziekolwiek by nie poszła tam był On. Na każdym plakacie, bilbordzie, w każdej reklamie był ktoś kogo znała i nie cierpiała przez wszystko co jej zrobił. Musiał ją nawiedzać w każdym śnie. Jego imię przyprawiało ją o ciarki. Federico. Najgorsze co mogła teraz usłyszeć to to że przyjeżdża do Buenos Aires. Wyrzuciła go ze swojego życia więc niech nie wraca.

Między jej nogami przebiegł mały, bialutki maltańczyk. Podbiegł do srebrnej miseczki, która świeciła pustką. Uśmiechnęła się. Zawsze, gdy choć na chwilę, jej myśli przejmował Federico, coś zwracało jej uwagę na sobie. Czy to pies, czy sąsiadka, czy coś innego. Podniosła miseczkę i nalała do niej wody. Gdy ją odkładała, zobaczyła na ekranie telewizora wielki napis: Wiadomość z ostatniej chwili.

 Jak mogła najszybciej złapała pilot, by włączyć dźwięk. Zwykle był wyłączony, gdyż nie znosiła reklam, które tak często emitowano. By nie zwracać na nie uwagi maksymalnie zmniejszała głośność. Po chwili na ekranie zobaczyła znajomą twarz. Zamarła w ruchu, upuszczając miseczkę z wodą na podłogę. Zaczęła częściej mrugać, niedowierzając informacji wyświetlanej na ekranie. W głowie krążyły różne myśli, uszy odbierały słowa prezenterki, oczy pochłaniały obrazy. A jej nasuwało się tylko jedno słowo: niemożliwe. Powietrze zrobiło się nieprzyjemnie gęste, krew zaczęła szybciej krążyć, a do oczu napływał łzy.

Nagle zrobiło jej sie ciemno przed oczami...

*****

Gdy się obudziła leżała na dywanie w sypialni. Wokół walały się puste butelki po różnorodnych alkoholach, rozbite ramki ze zdjęciami. Jej nos drażnił dziwny, kwaśny zapach. Głowa niemiłosiernie bolała, a oczy raz po raz się zamykały. Ale prawda była taka, że należało już wstawać. Próbowała odzyskać panowanie nad ciałem. Dopiero teraz poczuła przeszywający ból. Jego epicentrum znajdowało się w lewej ręce.

Podniosła ją na wysokość oczu i skrzywiła twarz w grymasie. Cała dłoń była zakrwawiona i pokiereszowana kawałkami szkła. Był to niemiły widok. Czuła jak żołądek podchodził pod krtań. Ale na czas opanowała sytuację, połykając przesuwającą się treść pokarmową. Czuła się okropnie. Opuściła dłoń, bo czuła, że dłużej nie da rady znosić tego widoku.

Starała się wstać ale wszystko na nic. Po jakimś czasie udało się i postanowiła pójść do łazienki. Od razu zaczęło jej się kręcić w głowie. Co sekundę musiała się czegoś złapać. Gdy była po drzwiami łazienki złapała się stolika z którego od razu spadł i potłukł się wazon. Ruszyła przed siebie i wdepnęła w jego odłamek. Ból przeszył jej ciało i upadła na zimną podłogę. Niech to się skończy - pomyślała z bólem. Krew zaczęła zapełniać podłogę. Nagle ktoś zadzwonił do drzwi. Na pewno listonosz - pomyślała.

Skończyło się jednak na tylko jednym dzwonku. Po chwili usłyszała dźwięk kluczyka wsuwanego do dziurki. Kilka razy ktoś przekręcił, po czym wszedł do domu. W bolącej głowie roiły się różne prawdopodobne wersje. Może to Marco, może pokojówka… Niewiele osób posiadało własny klucz do mieszkania. Słyszała dźwięki mocno stawianych kroków. Była to jakaś kobieta. Rozpoznała to po charakterystycznym dźwięku szpilek. Chodziła między pokojami, niczym jak we własnym domu. Minęło parę minut zanim dotarła do łazienki. Otworzyła przymknięte drzwi, a jej twarz ukazała się, przepędzając różne wersje, które czaiły się w głowie Fran.

-Francesca - krzyknęła kobieta - Już dawno powinnaś być w pracy

- Aua -odpowiedziała Fran - Moja stopa. I ręka - powiedziała z Bólem. Kobieta spojrzała na nią z przerażeniem.

 - Trzeba dzwonić po pogotowie bo się zaraz wykrwawisz- Nie mogła się nie zgodzić ponieważ czuła że zaraz straci przytomność. Coraz bardziej bolało.

W końcu jej oczom ukazała się ciemność. Nie słyszała nic. Nie czuła nic.