poniedziałek, 18 listopada 2013

Rozdział Pierwszy, czyli łzy, powroty i Ona.


Weszła cichutko do łazienki. Nie chciała budzić Jorge. Wiedziała, że nic dobrego z tego by nie wynikło. Miałby jeden z ataków furii, wyładowywałby całą energię na tym, co akurat było pod ręką. Czasem był to szklany wazon, innym razem stos poukładanych ubrań, a najczęściej była to ona.

 Delikatnie zapaliła światło, serce waliło jej, jak szalone. Zawsze, gdy robiła coś wbrew jego woli, do jej krwi napływała adrenalina, serce szalało, każda chwila wydawała się ciągnąć w nieskończoność. Podeszła do lśniącego lustra.

 Po drugiej stronie zauważyła posiniaczoną kobietę, która najwyraźniej była zmęczona życiem. Oczy nie miały tej dawnej żywej barwy, tego błysku. Były pełne znużenia. Na twarzy pojawiały się widoczne naczynka. Nie była w ogóle podobna do tej dziewczyny, którą była kiedyś.

Spojrzała jeszcze raz, po czym wzięła się za staranne poprawki wyglądu. Trochę jej to zajęło.  Nałożyła masę podkładu. Siniak pod okiem zatuszowała ostrym makijażem. Krwiak na czole ukryła kosmkiem włosa.

Po raz kolejny zerknęła na swe odbicie. Wyglądała całkiem nieźle. Jeszcze tylko błyszczyk. Uśmiechnęła się do swojego odbicia, po czym do oczu napłynęły łzy.

~~~~~


Spoglądał wciąż w chmury. Ten widok sprawiał, że od razu chciało mu się żyć. Piękne miasta, nad którymi przelatywali, wręcz wołały, by się zatrzymać, choć na chwilkę. Ale oni już nie mieli na to czasu. Teraz wracają z boskiego urlopu w Europie. Te chwile będą mu umilać każdą czynność, bo spędził je z miłością swego życia.

Leon opierał głowę na jego męskim, silnym ramieniu. Przeczesał grzywkę ukochanego, by znów nabrała swego uroku. Tomas wiedział, jak ważne dla Leona jest jego wsparcie. Dlatego każdą wolną chwilę starał się z nim spędzać. Nie chciał, by Leon powrócił do tego, co było parę lat temu.

~~~~~

Gdy Tomas wrócił Buenos Aires było kompletnie inne. Już po opuszczeniu lotniska poczuł kompletnie inne powietrze, inne słońce, mijał kompletnie innych ludzi. Nie rozumiał, czemu to piękne miasto, było teraz takie obce.

Przez pierwsze dni próbował nawiązać kontakt ze starymi znajomymi. Pytał o nich, dzwonił. Mimo to, wiedział niewiele. Luca powiedział mu, że Francesca jest teraz dużą szychą w świecie show- biznesu. Ma własną wytwórnię płytową, na której zarabia miliony. Angie poinformowała go, że Violetta jest na studiach za granicą, dokładniej w USA i przyjeżdża tylko czasami, gdyż nie ma zbytnio czasu.  Dowiedział się też od niej, że prawie wszyscy uczniowie Studia stąd wybyli. Były jednak trzy wyjątki: Leon, Ludmilla i jakaś dziewczyna imieniem Lara.

Leona znalazł przypadkiem. To był świetny poranek. Postanowił się przebiec, by jego wysportowane ciało było jeszcze doskonalsze. Gdy był w trakcie ćwiczeń rozciągających, oczywiście bez koszulki, gdyż nie znosił materiałów, które tak bardzo opinają jego mięśnie, czuł się wtedy, jak napompowany, ujrzał chłopaka siedzącego na ławce.

Palił akurat skręta. Miał wielkie sińce pod oczami, wyraźnie zmizerniał. Kompletnie nie przypominał tego chłopaka ze Studia. Tomas nie wiedział, co zrobić. Było mu strasznie przykro z powodu stanu Leona. Wiedział, że nie może, go tak zostawić. Samego. W takim stanie.

~~~~~

Wciąż, gdy wspomina tę chwilę do oczu napływa mu łza. Kocha Leona i nie chce go stracić. Jest jego szczęściem, miłością i przeznaczeniem. Nie pojmuje, jak wcześniej mógł żyć, bez Verdas. Teraz spędzali kolejne, już trzecie, wspólne wakacje. Tomas pragnął, jak najwięcej takich momentów. Gdy spędzają razem czas, gdy nie zważają na nic, by tylko być razem.

~~~~~
 
 
 
 
- Wszystko w porządku?- Spytał dziewczynę Braco, na co ona pokiwała znacząco głową- Na pewno?
- Jest okay. Nic się nie martw- powiedziała do brata- Dasz mi chwilę?
- Jasne, ale pamiętaj, jeśli będziesz czegoś potrzebować, to po prostu mnie zawołaj- mówił jednocześnie patrząc w jej oczy.
- Dobra, dobra. Pamiętam- mruknęła, po czym zamknęła drzwi.
Ach, ten Braco. Jest strasznie kochany i jednocześnie strasznie uciążliwy. Od czasu jej powrotu do domu chodzi za nią, jak cień. Pilnuje, by wszystko było doskonałe. Każdy moment jej życia jest dokładnie zaplanowany.
Eva siedziała obok klozetu w samolotowej łazience. Nie znosiła latania. Zawsze miała te same objawy: ból głowy, ból brzucha, mdłości, złe samopoczucie i wymioty. Czekała tylko na lądowanie. Współczuła ludziom, którzy mieli to nieszczęście, by z nią lecieć. Jej choroba jest niemożliwie uciążliwa. Nie tylko dla niej.
- Prosimy pasażerów o zapięcie pasów i zajęcie swoich miejsc. Za moment lądujemy- usłyszała stewardessę. Pospiesznie spuściła wodę w muszli. Przepłukała jeszcze usta czystą wodą, niewiele to pomagało- wciąż czuła kwaśny smak w ustach. Poprawiła gęste włosy, uśmiechnęła się do swojego odbicia i opuściła łazienkę.
 
 
~~~~~
 
 
Siedział spokojnie popijając czerwone wino, które dostał od Brodueia. Było niezwykle smaczne. Wiedział, że przyjaciel ma gdzie zaufanego dostawcę. Wiedział, że musi dostać więcej tego niesamowitego trunku.
Ale to było dla niego najmniej ważne. Teraz ważna była tylko Ona.
Wróciła. Ciekawe czemu? Może, nie spodobało jej się za granicą, może tęskniła za Buenos Aires. Może, a może nie.
Ważne było tylko, to, że jest.  Będą teraz razem pracować. To tak, jakby byli razem.
            Violetta…
            Takie słodkie imię, a tak wielu zraniła. Jego nie zrani. Ona go kocha, a on ją.
            Jeszcze przyjdzie na nich czas…
 
 
 

 

poniedziałek, 11 listopada 2013

Prolog


Stukała paznokciami w ścianki kieliszka. Po policzku spłynęła kolejna łza.  Każdy oddech był dla niej, jak zdobywanie jednego ze szczytów Ziemi. Każda chwila sprawiała, że cierń, jaki tkwił w jej sercu coraz bardziej dawał o sobie znać.

Spojrzała na ogromny barek, który przepełniony był różnymi trunkami. Whiskey, brandy, szampan, wino, nalewki oraz masa różnych specjałów z odległych części świata. Przypomniały jej się te wszystkie wspólne momenty w ich życiu, które dawniej dawały tyle szczęścia, radości na myśl o nich. Teraz było kompletnie na odwrót. Sprawiały, że ból, był coraz częstszy i intensywniejszy.

Otworzyła szklane drzwiczki. Aż zbyt dobrze pamięta moment, gdy razem wybierali meble do ich wspólnego domu. Długie chwile spędzone razem przed katalogami, by wszystko wyglądało perfekcyjnie. Teraz to wszystko nie miało znaczenia. Wolałaby miszkać chociażby na ulicy w Buenos Aires ze swoim ukochanym, niż tu w Nowym Jorku bez niego.

Kiedy w końcu wyjęła butelkę mocnego, rosyjskiego bimbru, który dostali w prezencie od Braco, zamknęła drzwiczki ,podeszła do regału pełnego naczyń, filiżanek, kieliszków, sztućców. Pięknie wyrzeźbiony Machoń wciąż pachniał pracownią we Włoszech, w której go kupili. Cały ten dom był jednym wielkim albumem ze wspomnieniami. Francesca wiedziała, że długo tu nie zostanie. Musi coś zrobić, jakoś stąd uciec.

Z regału wyjęła mały kieliszek, ale on nie spełniał jej wymogów. Żeby więc szybciej się upić, żeby w końcu zapomnieć o tym popieprzonym życiu z barku wyjęła duży kufel. Nalała tam około 100 ml trunku, po czym siadła na drewnianej podłodze wyłożonej ciepłym i miękkim dywanem.

Opierając się o chłodną ścianę powoli opróżniała kufel. Po policzkach spływały łzy. Było ich coraz więcej. Z każdym łykiem przypływała nowa fala. Nie potrafiła tego okiełznać. Każdy łyk podrażniał jej gardło. Każda chwila tak bardzo bolała. Gdy już na dnie kufla nic nie zostało, wzięła butelkę i nalała kolejną porcję. Powtarzała tą czynność kilkakrotnie. Za każdym razem była coraz mniej poczytalna.

Gdy zbliżyła się do dna potężnej butelki, była kompletnie innym człowiekiem. Wstała i chwiejnym krokiem zaczęła biegać i tańczyć po całym domu. Gdy widziała zdjęcie Marco od razu zdejmowała je ze ściany, rzucała nim o podłogę. Za każdym razem sprawiało to jej coraz większą frajdę. Śmiała się na cały głos, krzyczała i śpiewała.

W pewnym momencie tego rytuału, gdy była w pobliżu komody ze starymi zdjęciami ze szkoły zobaczyła fotografię na której stała ona i jeszcze dwie inne młode dziewczyny. Były szczęśliwe, młode. To zdjęcie coś zmieniło, bo po chwili uśmiechnęła się i mruknęła:

- Zazdroszczę im. Pełne życia, młode, szczęśliwe, beztroskie.  Jeszcze nie wiedzą jakie jest życie.

~~~~~~

Gdy już w końcu weszła do mieszkania odetchnęła z ulgą. Nie znosiła głośnej muzyki, w każdym razie nie takiej, jaką puszczali w klubach.  Zdjęła poplamioną kurtkę i położyła na stojących nieopodal kartonach.

Dopiero od wczoraj wprowadziła się do dawnego mieszkanka Angie. Wcześniej mieszkała albo w akademiku, albo u ojca. Jednak po rzuceniu studiów postanowiła, że od teraz sama sobie zadba o siebie. Nie chciała żyć cały czas z ojcem. Ma 23 lata. To dużo, bardzo dużo i stanowczo za dużo na mieszkanie w domu rodziców. Najpierw zamierzała znaleźć samemu jakieś małe mieszkanko, ale Angie tak bardzo się upierała. Więc Violetta zgodziła się.

Już jutro zaczyna swoją pierwszą pracę. Będzie nauczycielką w Studio On Beat. Pracę załatwiła bardzo łatwo, gdyż Andres jest tam zastępcą dyrektora. Trochę irytowało ją to, że praktycznie nic nie robiła samodzielnie. Prawie we wszystkim ktoś jej pomagał.

Gdy zdjęła buty , poszła do małej łazienki, by zalać plamę. Jakiś idiota w klubie zalał jej całą kurtkę, sama dokładnie nie wie czym. Była strasznie zmęczona. Jeszcze przedwczoraj była na uniwersytecie, a dziś przygotowuje się do pracy nauczycielki. Ale takie jest jej życie. Non stop w biegu, ani chwili na odpoczynek.

Siadła na kanapie i od niechcenia włączyła telewizor. Wyjęła z barku butelkę wina, po czym poszła do kuchni. Wyjęła jedną z niewielu szklanek, które trzymała w mieszkaniu. Gdy szła do pokoju wyjęła paczkę papierosów i zapalniczkę.

Siadła na kanapie. Wyjęła papierosa z paczki i zapaliła go. Dzięki temu wdychanemu i wydychanemu dymowi zyskiwała spokój. Pali od prawie roku. Zaczęła jeszcze na studiach. Teraz była już mocno uzależniona.

Gdy tak siedziała zobaczyła zdjęcie, które jeszcze dziś rano postawiła Angie. Ona, Cami i Fran. Ach, jakie to były piękne czasy. Ostatni raz widziała je 5 lat temu. Minęło 5 lat, a wciąż tak dobrze pamięta te chwile.