Cóż, mam przyjemność przedstawić wam nowego współautora- Kubę. Wraz z nim będę pisać rozdziały. Mam nadzieję, że ciepło go przyjmiecie. Nowy rozdział już dzisiaj.
Pozdrawiam.
sobota, 7 grudnia 2013
poniedziałek, 18 listopada 2013
Rozdział Pierwszy, czyli łzy, powroty i Ona.
Weszła cichutko do łazienki. Nie chciała budzić Jorge.
Wiedziała, że nic dobrego z tego by nie wynikło. Miałby jeden z ataków furii,
wyładowywałby całą energię na tym, co akurat było pod ręką. Czasem był to
szklany wazon, innym razem stos poukładanych ubrań, a najczęściej była to ona.
Delikatnie
zapaliła światło, serce waliło jej, jak szalone. Zawsze, gdy robiła coś wbrew
jego woli, do jej krwi napływała adrenalina, serce szalało, każda chwila
wydawała się ciągnąć w nieskończoność. Podeszła do lśniącego lustra.
Po drugiej stronie
zauważyła posiniaczoną kobietę, która najwyraźniej była zmęczona życiem. Oczy
nie miały tej dawnej żywej barwy, tego błysku. Były pełne znużenia. Na twarzy
pojawiały się widoczne naczynka. Nie była w ogóle podobna do tej dziewczyny,
którą była kiedyś.
Spojrzała jeszcze raz, po czym wzięła się za staranne
poprawki wyglądu. Trochę jej to zajęło. Nałożyła masę podkładu. Siniak pod okiem
zatuszowała ostrym makijażem. Krwiak na czole ukryła kosmkiem włosa.
Po raz kolejny zerknęła na swe odbicie. Wyglądała całkiem
nieźle. Jeszcze tylko błyszczyk. Uśmiechnęła się do swojego odbicia, po czym do
oczu napłynęły łzy.
~~~~~
Spoglądał wciąż w chmury. Ten widok sprawiał, że od razu
chciało mu się żyć. Piękne miasta, nad którymi przelatywali, wręcz wołały, by
się zatrzymać, choć na chwilkę. Ale oni już nie mieli na to czasu. Teraz wracają
z boskiego urlopu w Europie. Te chwile będą mu umilać każdą czynność, bo
spędził je z miłością swego życia.
Leon opierał głowę na jego męskim, silnym ramieniu. Przeczesał
grzywkę ukochanego, by znów nabrała swego uroku. Tomas wiedział, jak ważne dla
Leona jest jego wsparcie. Dlatego każdą wolną chwilę starał się z nim spędzać. Nie
chciał, by Leon powrócił do tego, co było parę lat temu.
~~~~~
Gdy Tomas wrócił Buenos Aires było kompletnie inne. Już
po opuszczeniu lotniska poczuł kompletnie inne powietrze, inne słońce, mijał
kompletnie innych ludzi. Nie rozumiał, czemu to piękne miasto, było teraz takie
obce.
Przez pierwsze dni próbował nawiązać kontakt ze starymi znajomymi.
Pytał o nich, dzwonił. Mimo to, wiedział niewiele. Luca powiedział mu, że
Francesca jest teraz dużą szychą w świecie show- biznesu. Ma własną wytwórnię
płytową, na której zarabia miliony. Angie poinformowała go, że Violetta jest na
studiach za granicą, dokładniej w USA i przyjeżdża tylko czasami, gdyż nie ma
zbytnio czasu. Dowiedział się też od
niej, że prawie wszyscy uczniowie Studia stąd wybyli. Były jednak trzy wyjątki:
Leon, Ludmilla i jakaś dziewczyna imieniem Lara.
Leona znalazł przypadkiem. To był świetny poranek.
Postanowił się przebiec, by jego wysportowane ciało było jeszcze doskonalsze.
Gdy był w trakcie ćwiczeń rozciągających, oczywiście bez koszulki, gdyż nie
znosił materiałów, które tak bardzo opinają jego mięśnie, czuł się wtedy, jak
napompowany, ujrzał chłopaka siedzącego na ławce.
Palił akurat skręta. Miał wielkie sińce pod oczami,
wyraźnie zmizerniał. Kompletnie nie przypominał tego chłopaka ze Studia. Tomas
nie wiedział, co zrobić. Było mu strasznie przykro z powodu stanu Leona.
Wiedział, że nie może, go tak zostawić. Samego. W takim stanie.
~~~~~
Wciąż, gdy wspomina tę chwilę do oczu napływa mu łza. Kocha
Leona i nie chce go stracić. Jest jego szczęściem, miłością i przeznaczeniem. Nie
pojmuje, jak wcześniej mógł żyć, bez Verdas. Teraz spędzali kolejne, już
trzecie, wspólne wakacje. Tomas pragnął, jak najwięcej takich momentów. Gdy spędzają
razem czas, gdy nie zważają na nic, by tylko być razem.
~~~~~
- Wszystko w
porządku?- Spytał dziewczynę Braco, na co ona pokiwała znacząco głową- Na
pewno?
- Jest okay. Nic
się nie martw- powiedziała do brata- Dasz mi chwilę?
- Jasne, ale pamiętaj,
jeśli będziesz czegoś potrzebować, to po prostu mnie zawołaj- mówił
jednocześnie patrząc w jej oczy.
- Dobra, dobra.
Pamiętam- mruknęła, po czym zamknęła drzwi.
Ach, ten Braco. Jest strasznie kochany i jednocześnie
strasznie uciążliwy. Od czasu jej powrotu do domu chodzi za nią, jak cień.
Pilnuje, by wszystko było doskonałe. Każdy moment jej życia jest dokładnie
zaplanowany.
Eva siedziała obok klozetu w samolotowej łazience. Nie znosiła
latania. Zawsze miała te same objawy: ból głowy, ból brzucha, mdłości, złe
samopoczucie i wymioty. Czekała tylko na lądowanie. Współczuła ludziom, którzy
mieli to nieszczęście, by z nią lecieć. Jej choroba jest niemożliwie uciążliwa.
Nie tylko dla niej.
- Prosimy
pasażerów o zapięcie pasów i zajęcie swoich miejsc. Za moment lądujemy-
usłyszała stewardessę. Pospiesznie spuściła wodę w muszli. Przepłukała jeszcze
usta czystą wodą, niewiele to pomagało- wciąż czuła kwaśny smak w ustach. Poprawiła
gęste włosy, uśmiechnęła się do swojego odbicia i opuściła łazienkę.
~~~~~
Siedział spokojnie popijając czerwone wino, które dostał
od Brodueia. Było niezwykle smaczne. Wiedział, że przyjaciel ma gdzie zaufanego
dostawcę. Wiedział, że musi dostać więcej tego niesamowitego trunku.
Ale to było dla niego najmniej ważne. Teraz ważna była
tylko Ona.
Wróciła. Ciekawe czemu? Może, nie spodobało jej się za
granicą, może tęskniła za Buenos Aires. Może, a może nie.
Ważne było tylko, to, że jest. Będą teraz razem pracować. To tak, jakby byli
razem.
Violetta…
Takie słodkie imię, a tak wielu
zraniła. Jego nie zrani. Ona go kocha, a on ją.
Jeszcze przyjdzie na nich czas…
poniedziałek, 11 listopada 2013
Prolog
Stukała paznokciami w ścianki
kieliszka. Po policzku spłynęła kolejna łza.
Każdy oddech był dla niej, jak zdobywanie jednego ze szczytów Ziemi.
Każda chwila sprawiała, że cierń, jaki tkwił w jej sercu coraz bardziej dawał o
sobie znać.
Spojrzała na ogromny barek, który przepełniony był różnymi
trunkami. Whiskey, brandy, szampan, wino, nalewki oraz masa różnych specjałów z
odległych części świata. Przypomniały jej się te wszystkie wspólne momenty w
ich życiu, które dawniej dawały tyle szczęścia, radości na myśl o nich. Teraz
było kompletnie na odwrót. Sprawiały, że ból, był coraz częstszy i
intensywniejszy.
Otworzyła szklane drzwiczki. Aż zbyt dobrze pamięta
moment, gdy razem wybierali meble do ich wspólnego domu. Długie chwile spędzone
razem przed katalogami, by wszystko wyglądało perfekcyjnie. Teraz to wszystko
nie miało znaczenia. Wolałaby miszkać chociażby na ulicy w Buenos Aires ze
swoim ukochanym, niż tu w Nowym Jorku bez niego.
Kiedy w końcu wyjęła butelkę
mocnego, rosyjskiego bimbru, który dostali w prezencie od Braco, zamknęła
drzwiczki ,podeszła do regału pełnego naczyń, filiżanek, kieliszków, sztućców.
Pięknie wyrzeźbiony Machoń wciąż pachniał pracownią we Włoszech, w której go
kupili. Cały ten dom był jednym wielkim albumem ze wspomnieniami. Francesca
wiedziała, że długo tu nie zostanie. Musi coś zrobić, jakoś stąd uciec.
Z regału wyjęła mały kieliszek,
ale on nie spełniał jej wymogów. Żeby więc szybciej się upić, żeby w końcu
zapomnieć o tym popieprzonym życiu z barku wyjęła duży kufel. Nalała tam około
100 ml trunku, po czym siadła na drewnianej podłodze wyłożonej ciepłym i
miękkim dywanem.
Opierając się o chłodną ścianę
powoli opróżniała kufel. Po policzkach spływały łzy. Było ich coraz więcej. Z
każdym łykiem przypływała nowa fala. Nie potrafiła tego okiełznać. Każdy łyk
podrażniał jej gardło. Każda chwila tak bardzo bolała. Gdy już na dnie kufla
nic nie zostało, wzięła butelkę i nalała kolejną porcję. Powtarzała tą czynność
kilkakrotnie. Za każdym razem była coraz mniej poczytalna.
Gdy zbliżyła się do dna potężnej
butelki, była kompletnie innym człowiekiem. Wstała i chwiejnym krokiem zaczęła
biegać i tańczyć po całym domu. Gdy widziała zdjęcie Marco od razu zdejmowała
je ze ściany, rzucała nim o podłogę. Za każdym razem sprawiało to jej coraz
większą frajdę. Śmiała się na cały głos, krzyczała i śpiewała.
W pewnym momencie tego rytuału,
gdy była w pobliżu komody ze starymi zdjęciami ze szkoły zobaczyła fotografię
na której stała ona i jeszcze dwie inne młode dziewczyny. Były szczęśliwe,
młode. To zdjęcie coś zmieniło, bo po chwili uśmiechnęła się i mruknęła:
- Zazdroszczę im. Pełne życia, młode, szczęśliwe,
beztroskie. Jeszcze nie wiedzą jakie
jest życie.
~~~~~~
Gdy już w końcu weszła do
mieszkania odetchnęła z ulgą. Nie znosiła głośnej muzyki, w każdym razie nie
takiej, jaką puszczali w klubach. Zdjęła
poplamioną kurtkę i położyła na stojących nieopodal kartonach.
Dopiero od wczoraj wprowadziła
się do dawnego mieszkanka Angie. Wcześniej mieszkała albo w akademiku, albo u ojca.
Jednak po rzuceniu studiów postanowiła, że od teraz sama sobie zadba o siebie.
Nie chciała żyć cały czas z ojcem. Ma 23 lata. To dużo, bardzo dużo i stanowczo
za dużo na mieszkanie w domu rodziców. Najpierw zamierzała znaleźć samemu
jakieś małe mieszkanko, ale Angie tak bardzo się upierała. Więc Violetta
zgodziła się.
Już jutro zaczyna swoją pierwszą
pracę. Będzie nauczycielką w Studio On Beat. Pracę załatwiła bardzo łatwo, gdyż
Andres jest tam zastępcą dyrektora. Trochę irytowało ją to, że praktycznie nic
nie robiła samodzielnie. Prawie we wszystkim ktoś jej pomagał.
Gdy zdjęła buty , poszła do małej
łazienki, by zalać plamę. Jakiś idiota w klubie zalał jej całą kurtkę, sama
dokładnie nie wie czym. Była strasznie zmęczona. Jeszcze przedwczoraj była na
uniwersytecie, a dziś przygotowuje się do pracy nauczycielki. Ale takie jest
jej życie. Non stop w biegu, ani chwili na odpoczynek.
Siadła na kanapie i od niechcenia
włączyła telewizor. Wyjęła z barku butelkę wina, po czym poszła do kuchni.
Wyjęła jedną z niewielu szklanek, które trzymała w mieszkaniu. Gdy szła do
pokoju wyjęła paczkę papierosów i zapalniczkę.
Siadła na kanapie. Wyjęła papierosa
z paczki i zapaliła go. Dzięki temu wdychanemu i wydychanemu dymowi zyskiwała
spokój. Pali od prawie roku. Zaczęła jeszcze na studiach. Teraz była już mocno
uzależniona.
Gdy tak siedziała zobaczyła
zdjęcie, które jeszcze dziś rano postawiła Angie. Ona, Cami i Fran. Ach, jakie
to były piękne czasy. Ostatni raz widziała je 5 lat temu. Minęło 5 lat, a wciąż
tak dobrze pamięta te chwile.
Subskrybuj:
Posty (Atom)

.jpeg)

